🎇 W mitologii słowiańskiej czas letniego przesilenia, kiedy Słońce osiąga najwyższy punkt na niebie, a noc jest najkrótsza, uważany był za szczególny czas obfitości, wzrostu i łączności z naturą i wiązał się z wieloma zwyczajami. Sugestywnie opisał je Józef Kraszewski w swojej „Starej baśni”. W Noc Kupały rozpalano ogniska, przy których tańce, śpiewy i zabawy trwały do rana. Po przyjęciu chrześcijaństwa nadal świętowano ten moment początku astronomicznego lata jako Noc Świętojańską.

Tego dnia wróżono, wito wianki, palono obrzędowe ognie. Wierzono, że można w tym czasie znaleźć prawdziwe skarby!

     🪄 Dzisiejsza Kupała to przeniesienie do czasów magii i wspólnej zabawy. Spotkanie z mitologią Słowiańska i Chrześcijańską tradycją. Przenikanie dwóch światów. Zależnych od siebie jak rytm żyjącej planety. Zmiennej jak pory roku, chłodnej i gorącej. Ale zgodnej ze sobą we współistnieniu.